sunshine's profile^;^ keep walking ,togeth...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 28 love will keep us a live.จะเป็นยังไงนะ...ถ้าโลกนี้ไม่มีความรัก
รักพ่อแม่ รักพี่น้อง รักแฟน รักเพื่อนและเพื่อนร่วมโลก
มนุษย์จะยิ้มเป็นรึเปล่า...?
พระเจ้าท่านเก่งนะ...สร้างสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึกซับซ้อน
และลึกซึ้ง...ยากที่จะหยั่งถึงได้
แม้แต่คนที่ใกล้ชิด..สนิทกันมาก
หรือแม้แต่คนที่คลานตามกันมาติดๆ
เราก็ยังไม่อาจเข้าใจพวกเขาได้ดีเลย
แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ...ไม่ว่าใครจะรู้สึกอย่างไร
เพียงเราเข้าใจ..และรู้ถึงความรู้สึกตัวเอง
รู้ว่า..รักและปรารถนาดีต่อเขา
ห่วงใยและคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ
น่าจะเพียงพอแล้ว...ตัวเราเองก็ไม่เหนื่อย
ให้...ความรักหล่อเลี้ยงหัวใจของเราไปเรื่อยๆ
หัวใจก็จะค่อยๆเติบโตและแข็งแรง
++++++++++++++ปลายฝัน+++++++++++ February 21 แสงหนึ่ง..คือรุ้งงามพระดั่งรุ้งงามแสง แห่งสยามสว่างวาม กลางใจ ไทยทั้งผองพระพี่นางฯ กัลยาฯ คาลัยครองสวรรค์ซ้อง สรรเสริญ เชิญสู่ครันด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ
February 20 congratulationเย้...ในที่สุดสิ่งที่อุตส่าห์อดทนและตั้งใจ ก็สำเร็จและผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
หลังจากที่เฝ้ารอวันนี้มานาน...แม้จะช้ากว่าคนอื่น แต่ก็มีความสุขมากๆ(ไม่น้อยกว่าใครจ้า)
ก้อ...เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา
เราได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร จากสมเด็จพระเทพรัตนฯ...
ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งเป็นสิ่งที่เราภาคภูมิใจและปลาบปลื้มใจอย่างมาก
ได้ใกล้ชิดพระองค์ท่าน (บอกได้คำเดียว ว่าท่านเท่ห์มากๆ)...เป็นศิริมงคลแก่ชีวิตเรา
พร้อมกับประสบความสำเร็จเรื่องการเรียนอย่างที่ตั้งใจไว้ด้วย
เป็นอะไรที่รู้สึกดีใจจนไม่รู้ว่าจะบรรยายยังไงได้หมด
และยิ่งได้เห็นหน้าพ่อกับแม่ที่ดีใจ มีความสุขมากกว่าเราไม่รู้กี่เท่า
....ยิ่งยิ้มไม่หุบเลย...
หลังจากหมดเรื่องเรียนแล้ว..ก็มาถึงเรื่องงานที่ต้องทำให้เต็มที่กว่าเดิม
เพราะไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว...
ขอให้ทุกคนที่มีความตั้งใจจริงกับทุกสิ่ง เรื่องเรียน งาน ความรัก
....จงประสบความสำเร็จอย่างที่หวังนะจ้ะ สู้สู้ ^Q^
January 26 บันทึกความทรงจำช่วงต้นปีที่ผ่านมา..เหนื่อยมากเลย
งานเยอะมากๆ..แต่ก็ยังมีโอกาสได้ไปเล่น hi5
ซึ่งเป็นอะไรที่รู้สึกดีมากเพราะได้เจอเพื่อนเก่ามากมาย
เพื่อน..สมัยเรียน ม.ต้น และบางคนก็เรียนด้วยกันจนถึง ม.ปลายด้วย
และนี่..ก็ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่เรียนจบมา(กี่ปีนี้ไม่อยากนับเล้ย)
ดีใจ ดีใจมากๆ เพื่อนๆยังเหมือนเดิม ต่างไปก็แค่ตัวเลขมันเยอะขึ้น(มากไปนิด)
ส่วนใหญ่ก็ทำงานกันแล้ว...บางคนก็เรียนต่อโท
ดูทุกคน happy ดีนะ อ้อ..บางคนก็แต่งงานแล้ว น่าอิจฉาจัง(อิอิ)
คิดถึงเพื่อนๆ ทุกคน ได้แต่หวังว่าคงมีโอกาสที่จะได้พบปะสังสรรค์กัน
แต่ที่สำคัญ...ตอนนี้ก็ยังมีเพื่อนที่เกาะกลุ่มกันแน่น
แน่นจนหายใจจะไม่ออกอยู่แล้วววว
ฝน แคร์ ไล เล็ก จูน ที่ยังส่งสัญญาณความคิดถึงให้กันตลอด
ก้อ..รู้จักกันมาตั้ง 10 กว่าปีแล้ว ถึงไปเรียนต่อหรือทำงานที่ไหน
ก็ยังพยายามหาเวลามาเจอกัน..บ่อยๆ น่ารักกันจิงจิง ^,^
+++++++แม้...เวลา ไม่อาจย้อนกลับ
++++++++++แม้...ไม่อาจนับ ความคิดถึง
++++++++++++++สิ่งเดียว ที่อยู่ใน ห้วงคำนึง
+++++++++++++++++คือเธอ เป็นที่ 1 ในใจ......
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ปลายฝัน<<<<<<<<<<<<<<<
October 26 ผลตอบแทนจากความจริงใจเมื่อวาน...ฉันได้คุยกับหัวหน้างานเก่าทางโทรศัพท์
เราต่างก็ถามไถ่ถึงชีวิตของแต่ละคนว่าเป็นอย่างไรบ้าง
เราไม่ได้ติดต่อกันมาก็หลายเดือนแล้วนะ...
เพราะตัวฉันเองมีเรื่องยุ่งๆ ต้องสะสาง โดยเฉพะงานที่ร้าน
มันก็เป็นข้ออ้างหนึ่งข้อที่ฉันไม่อยากโทรไป...เพราะรู้ว่าต้องคุยกันยาว
และก็เป็นเช่นนั้นทุกครั้ง...เขาบอกว่า มีคนแวะมาหาบ่อยนะ
มาถามหา my baby และ small girl บ่อยมาก
 อ้อ..ฉันตัวเล็กน่ะ ลูกค้าก็เลยชอบเรียกแบบนั้น
เขาถามว่าไม่อยากกลับไปทำงานบ้างเหรอ
ฉันเองก็บอกว่า...ฉันก็คิดถึงที่นั่นเหมือนกัน
ฉันสนุกมากที่ได้ทำงานที่นั่น มีช่วงเวลาดีๆ มากมาย
อ้อ...ฉันลืมบอกไปว่า..ฉันเคยเป็นพนักงานขาย
ฉันชอบงานนี้นะ..เพราะทำให้ฉันได้พบปะผู้คนมากมาย
โดยเฉพาะ...ได้อยู่ในโซนท่องเที่ยว หรือที่ที่มีชาวต่างชาติเยอะๆ
เพราะขายดีและค่าคอมเยอะมากๆ และทิปดีด้วย(นี่ล่ะสำคัญ)
แต่สิ่งสำคัญกว่านั้น..คือประสบการณ์ที่มีคุณค่า
ตอนที่ยังทำงานเป็นพนักงานขาย ฉันก็ยังเรียนอยู่ที่ ม. ราม
ฉันเรียนไปทำงานไปตั้งแต่ปี 1
และทำงานที่บริษัทนี้มาตั้งแต่ปี 1 เทอม 2 (ถ้าจำไม่ผิด)
น่าจะประมาณ 5 ปีเศษ นะจนตัดสินใจหักเหชีวิตตัวเองครั้งใหญ่
ฉันรักบริษัทนี้และทุ่มเทเวลาให้การทำงานตลอด
แม้จะต้องแลกกับการทิ้งการสอบหลายๆ ครั้ง และหลายๆ วิชาต่อครั้ง
เพราะไม่สามารถลางานไปสอบได้...จนกระทั่งฉันกลายเป็นนักศึกษาปีที่ 7
แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันคิดน้อยใจอะไร..เพราะถ้าไม่ทำงานฉันก็ไม่มีเงินเรียน
(แต่ตอนนี้ก็จบแล้วล่ะ เย้...หลังจากลาออกได้เดือนนึง นี้ก็ปีนึงแล้วมั้ง)
ขอเล่าข้ามไปเลยนะ...เมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว
ฉันถูกย้ายไปประจำที่สาขาที่พัทยา...ที่ที่ฉันคิดว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
ฉันได้ประสบการณ์การเรียนรู้ชีวิตมากมาย ในเมืองที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้า
ซึ่งมาจาก..ที่ซึ่งฉันคงไม่มีโอกาสได้ข้ามท้องฟ้าไปแน่นอน...
ฉันเรียนรู้วิธีการพูดจา ความคิดที่แตกต่าง การดำเนินชีวิตที่แปลกออกไป
จากลูกค้าที่เข้ามาซื้อของ...ฉันชอบที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิด ความเชื่อ
และหลายๆ เรื่องที่เราสามารถคุยกันได้ เรื่องทั่วๆ ไป
ฉันชอบที่พวกเขาปลาบปลื้มใจ เวลาที่ฉันเข้าไปช่วยเลือกและสินค้านั้นถูกใจ
ฉันชอบเวลาที่พวกเขากลับมา หลังจากซื้อของไปแล้ว..แต่ยังมาแวะทักทาย
และยังแวะมาเกือบทุกวัน เกือบทุกๆ คนก่อนที่พวกเขาจะกลับบ้าน
และที่สำคัญ...พวกเขายังแวะมาทุกปีที่มาเที่ยวเมืองไทย
ฉันเองก็บอกไม่ถูก...มันเป็นความรู้สึกปลื้มใจ ที่แม้จะไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว
แต่ลูกค้า...ที่รู้จักกันเพียงฉาบฉวย ยังคงแวะเวียนมาเพื่อที่จะได้ทักทายกันอย่าง..เพื่อน
ฉันดีใจ...ที่มีคนจำฉันได้ และสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉันใส่ไปพร้อมกับการทำงาน
ทุกๆ วันที่ฉันทำงาน ฉันคิดเสมอว่าต้องทำให้ดีและมีคุณภาพที่สุด
ทำให้ลูกค้ามีความสุขกับสิ่งที่พวกเขาต้องการและสิ่งที่ได้รับไป
ฉันมีความสุข ที่ได้นึกถึงวันเวลาเหล่านั้น...แต่ฉันคงไม่กลับไปทำงานที่นั่นแล้ว
เพราะฉันมีสิ่งอื่นที่สำคัญมากรออยู่...นั้นคือ...ครอบครัว..งานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต |
^;^ keep walking ,together.^,^ปลายฝัน
|
||||||
|
|
