sunshine's profile^;^ keep walking ,togeth...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 28 love will keep us a live.จะเป็นยังไงนะ...ถ้าโลกนี้ไม่มีความรัก
รักพ่อแม่ รักพี่น้อง รักแฟน รักเพื่อนและเพื่อนร่วมโลก
มนุษย์จะยิ้มเป็นรึเปล่า...?
พระเจ้าท่านเก่งนะ...สร้างสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึกซับซ้อน
และลึกซึ้ง...ยากที่จะหยั่งถึงได้
แม้แต่คนที่ใกล้ชิด..สนิทกันมาก
หรือแม้แต่คนที่คลานตามกันมาติดๆ
เราก็ยังไม่อาจเข้าใจพวกเขาได้ดีเลย
แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ...ไม่ว่าใครจะรู้สึกอย่างไร
เพียงเราเข้าใจ..และรู้ถึงความรู้สึกตัวเอง
รู้ว่า..รักและปรารถนาดีต่อเขา
ห่วงใยและคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ
น่าจะเพียงพอแล้ว...ตัวเราเองก็ไม่เหนื่อย
ให้...ความรักหล่อเลี้ยงหัวใจของเราไปเรื่อยๆ
หัวใจก็จะค่อยๆเติบโตและแข็งแรง
++++++++++++++ปลายฝัน+++++++++++ February 21 แสงหนึ่ง..คือรุ้งงามพระดั่งรุ้งงามแสง แห่งสยามสว่างวาม กลางใจ ไทยทั้งผองพระพี่นางฯ กัลยาฯ คาลัยครองสวรรค์ซ้อง สรรเสริญ เชิญสู่ครันด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ
February 20 congratulationเย้...ในที่สุดสิ่งที่อุตส่าห์อดทนและตั้งใจ ก็สำเร็จและผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
หลังจากที่เฝ้ารอวันนี้มานาน...แม้จะช้ากว่าคนอื่น แต่ก็มีความสุขมากๆ(ไม่น้อยกว่าใครจ้า)
ก้อ...เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา
เราได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร จากสมเด็จพระเทพรัตนฯ...
ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งเป็นสิ่งที่เราภาคภูมิใจและปลาบปลื้มใจอย่างมาก
ได้ใกล้ชิดพระองค์ท่าน (บอกได้คำเดียว ว่าท่านเท่ห์มากๆ)...เป็นศิริมงคลแก่ชีวิตเรา
พร้อมกับประสบความสำเร็จเรื่องการเรียนอย่างที่ตั้งใจไว้ด้วย
เป็นอะไรที่รู้สึกดีใจจนไม่รู้ว่าจะบรรยายยังไงได้หมด
และยิ่งได้เห็นหน้าพ่อกับแม่ที่ดีใจ มีความสุขมากกว่าเราไม่รู้กี่เท่า
....ยิ่งยิ้มไม่หุบเลย...
หลังจากหมดเรื่องเรียนแล้ว..ก็มาถึงเรื่องงานที่ต้องทำให้เต็มที่กว่าเดิม
เพราะไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว...
ขอให้ทุกคนที่มีความตั้งใจจริงกับทุกสิ่ง เรื่องเรียน งาน ความรัก
....จงประสบความสำเร็จอย่างที่หวังนะจ้ะ สู้สู้ ^Q^
January 26 บันทึกความทรงจำช่วงต้นปีที่ผ่านมา..เหนื่อยมากเลย
งานเยอะมากๆ..แต่ก็ยังมีโอกาสได้ไปเล่น hi5
ซึ่งเป็นอะไรที่รู้สึกดีมากเพราะได้เจอเพื่อนเก่ามากมาย
เพื่อน..สมัยเรียน ม.ต้น และบางคนก็เรียนด้วยกันจนถึง ม.ปลายด้วย
และนี่..ก็ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่เรียนจบมา(กี่ปีนี้ไม่อยากนับเล้ย)
ดีใจ ดีใจมากๆ เพื่อนๆยังเหมือนเดิม ต่างไปก็แค่ตัวเลขมันเยอะขึ้น(มากไปนิด)
ส่วนใหญ่ก็ทำงานกันแล้ว...บางคนก็เรียนต่อโท
ดูทุกคน happy ดีนะ อ้อ..บางคนก็แต่งงานแล้ว น่าอิจฉาจัง(อิอิ)
คิดถึงเพื่อนๆ ทุกคน ได้แต่หวังว่าคงมีโอกาสที่จะได้พบปะสังสรรค์กัน
แต่ที่สำคัญ...ตอนนี้ก็ยังมีเพื่อนที่เกาะกลุ่มกันแน่น
แน่นจนหายใจจะไม่ออกอยู่แล้วววว
ฝน แคร์ ไล เล็ก จูน ที่ยังส่งสัญญาณความคิดถึงให้กันตลอด
ก้อ..รู้จักกันมาตั้ง 10 กว่าปีแล้ว ถึงไปเรียนต่อหรือทำงานที่ไหน
ก็ยังพยายามหาเวลามาเจอกัน..บ่อยๆ น่ารักกันจิงจิง ^,^
+++++++แม้...เวลา ไม่อาจย้อนกลับ
++++++++++แม้...ไม่อาจนับ ความคิดถึง
++++++++++++++สิ่งเดียว ที่อยู่ใน ห้วงคำนึง
+++++++++++++++++คือเธอ เป็นที่ 1 ในใจ......
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ปลายฝัน<<<<<<<<<<<<<<<
October 26 ผลตอบแทนจากความจริงใจเมื่อวาน...ฉันได้คุยกับหัวหน้างานเก่าทางโทรศัพท์
เราต่างก็ถามไถ่ถึงชีวิตของแต่ละคนว่าเป็นอย่างไรบ้าง
เราไม่ได้ติดต่อกันมาก็หลายเดือนแล้วนะ...
เพราะตัวฉันเองมีเรื่องยุ่งๆ ต้องสะสาง โดยเฉพะงานที่ร้าน
มันก็เป็นข้ออ้างหนึ่งข้อที่ฉันไม่อยากโทรไป...เพราะรู้ว่าต้องคุยกันยาว
และก็เป็นเช่นนั้นทุกครั้ง...เขาบอกว่า มีคนแวะมาหาบ่อยนะ
มาถามหา my baby และ small girl บ่อยมาก
 อ้อ..ฉันตัวเล็กน่ะ ลูกค้าก็เลยชอบเรียกแบบนั้น
เขาถามว่าไม่อยากกลับไปทำงานบ้างเหรอ
ฉันเองก็บอกว่า...ฉันก็คิดถึงที่นั่นเหมือนกัน
ฉันสนุกมากที่ได้ทำงานที่นั่น มีช่วงเวลาดีๆ มากมาย
อ้อ...ฉันลืมบอกไปว่า..ฉันเคยเป็นพนักงานขาย
ฉันชอบงานนี้นะ..เพราะทำให้ฉันได้พบปะผู้คนมากมาย
โดยเฉพาะ...ได้อยู่ในโซนท่องเที่ยว หรือที่ที่มีชาวต่างชาติเยอะๆ
เพราะขายดีและค่าคอมเยอะมากๆ และทิปดีด้วย(นี่ล่ะสำคัญ)
แต่สิ่งสำคัญกว่านั้น..คือประสบการณ์ที่มีคุณค่า
ตอนที่ยังทำงานเป็นพนักงานขาย ฉันก็ยังเรียนอยู่ที่ ม. ราม
ฉันเรียนไปทำงานไปตั้งแต่ปี 1
และทำงานที่บริษัทนี้มาตั้งแต่ปี 1 เทอม 2 (ถ้าจำไม่ผิด)
น่าจะประมาณ 5 ปีเศษ นะจนตัดสินใจหักเหชีวิตตัวเองครั้งใหญ่
ฉันรักบริษัทนี้และทุ่มเทเวลาให้การทำงานตลอด
แม้จะต้องแลกกับการทิ้งการสอบหลายๆ ครั้ง และหลายๆ วิชาต่อครั้ง
เพราะไม่สามารถลางานไปสอบได้...จนกระทั่งฉันกลายเป็นนักศึกษาปีที่ 7
แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันคิดน้อยใจอะไร..เพราะถ้าไม่ทำงานฉันก็ไม่มีเงินเรียน
(แต่ตอนนี้ก็จบแล้วล่ะ เย้...หลังจากลาออกได้เดือนนึง นี้ก็ปีนึงแล้วมั้ง)
ขอเล่าข้ามไปเลยนะ...เมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว
ฉันถูกย้ายไปประจำที่สาขาที่พัทยา...ที่ที่ฉันคิดว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
ฉันได้ประสบการณ์การเรียนรู้ชีวิตมากมาย ในเมืองที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้า
ซึ่งมาจาก..ที่ซึ่งฉันคงไม่มีโอกาสได้ข้ามท้องฟ้าไปแน่นอน...
ฉันเรียนรู้วิธีการพูดจา ความคิดที่แตกต่าง การดำเนินชีวิตที่แปลกออกไป
จากลูกค้าที่เข้ามาซื้อของ...ฉันชอบที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิด ความเชื่อ
และหลายๆ เรื่องที่เราสามารถคุยกันได้ เรื่องทั่วๆ ไป
ฉันชอบที่พวกเขาปลาบปลื้มใจ เวลาที่ฉันเข้าไปช่วยเลือกและสินค้านั้นถูกใจ
ฉันชอบเวลาที่พวกเขากลับมา หลังจากซื้อของไปแล้ว..แต่ยังมาแวะทักทาย
และยังแวะมาเกือบทุกวัน เกือบทุกๆ คนก่อนที่พวกเขาจะกลับบ้าน
และที่สำคัญ...พวกเขายังแวะมาทุกปีที่มาเที่ยวเมืองไทย
ฉันเองก็บอกไม่ถูก...มันเป็นความรู้สึกปลื้มใจ ที่แม้จะไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว
แต่ลูกค้า...ที่รู้จักกันเพียงฉาบฉวย ยังคงแวะเวียนมาเพื่อที่จะได้ทักทายกันอย่าง..เพื่อน
ฉันดีใจ...ที่มีคนจำฉันได้ และสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉันใส่ไปพร้อมกับการทำงาน
ทุกๆ วันที่ฉันทำงาน ฉันคิดเสมอว่าต้องทำให้ดีและมีคุณภาพที่สุด
ทำให้ลูกค้ามีความสุขกับสิ่งที่พวกเขาต้องการและสิ่งที่ได้รับไป
ฉันมีความสุข ที่ได้นึกถึงวันเวลาเหล่านั้น...แต่ฉันคงไม่กลับไปทำงานที่นั่นแล้ว
เพราะฉันมีสิ่งอื่นที่สำคัญมากรออยู่...นั้นคือ...ครอบครัว..งานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต October 04 be with you^ : ^ฉันมีเพื่อนคนนึง...ที่รักและไว้ใจมาก
และห่วงมากเช่นกัน
ฉันคิดถึงทุกๆ เรื่องของเธอ
เพราะเธอคือคนที่สำคัญต่อฉันมาก....
ทุกครั้งที่เธอเล่าถึงช่วงเวลาที่มีความสุข...
ฉันเองก็รับรู้ถึงความรู้สึกนั้นด้วยเสมอ
และยินดีกับเธอด้วยทุกครั้งที่เธอได้พบสิ่งดีๆ
....และในช่วงเวลาที่เธอหม่นหมอง ทุกข์ใจจากเรื่องใดๆ ก็ตาม
ฉันรู้สึกว่า...ตัวเองก็ไม่ต่างอะไรจากเธอเลย
กังวลตลอดเวลา และภาวนาให้เธอผ่านช่วงเวลาร้ายๆ ได้ด้วยดี
ฉันรู้...เธอสามารถรับรู้ความรู้สึกของฉันได้เช่นกัน
เธอมั่นใจ...เราไม่ใช่แค่เพื่อนเท่านั้น
แต่...เราเป็นเสมือนพี่-น้อง ที่แทบแยกจากกันไม่ออก
ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร ทุกข์หรือสุข
เราจะแบ่งปันกันเสมอ...เพื่อนรักของฉัน
 ............be with u < naamfon >"""""
September 29 คุณมีความฝันหรือเปล่า?คนเรามีความต้องการมากมาย..อยากได้ อยากเป็น และอยากทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง
ไม่มีอะไรที่ทำให้ความต้องการของคนสิ้นสุดได้
ฉันเอง...ก็ไม่ต่างอะไรกับคนเหล่านั้น
ถึงแม้ฉันจะมีสิ่งที่ผู้หญิงหลายคนอยากจะได้เป็น
อะไร..จะดีไปกว่าการมีคนที่รักและทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้
คนที่พร้อมจะเป็นทาสชีวิตเราไปจนชั่วชีวิต
คนที่เสียสละทุกหยาดเหงื่อและแรงกายเพื่อเรานอกเหนือจากผู้ให้กำเนิด
เหมือนนิยายน้ำเน่ามั้ย?...ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
ฉัน...ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเท่าไรนักหรอก
ไม่ได้บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา...หากแต่ตรงกันข้าม
ในใจของฉันมีแต่ไฟแห่งความทะเยอทะยาน
มีความใฝ่ฝันมากมายที่อยากจะได้และอยากจะเป็น
อยากมีชีวิตเลิศหรูฟู่ฟ่า มีหน้าที่การงานที่มั่นคง เจริญก้าวหน้า
...มีโอกาศหลายครั้งที่ฉันจะทำให้ความฝันนั้นเป็นจริง
แต่...ฉันก็ปล่อยให้มันหลุดมือไป
กลับมาใช้ชีวิตในรูปแบบเดิมๆ
ชีวิตเรียบง่าย..ไม่เร่งรีบ
ทุกเช้าตื่นมาเจอหน้าผู้ชายคนเดิม สิ่งแวดล้อมเดิมๆ ไม่วุ่นวาย
ไม่ต้องใส่หน้ากาก ไม่ต้องฝืนยิ้มให้คนที่เกลียดขี้หน้า
ดูแลความเรียบร้อยในบ้านและร้านที่เป็นอาชีพหากิน
ดูแลเรื่องสุขภาพของตัวเองและคนใกล้ชิด
มีวันว่างไปพักผ่อนบ้างแล้วแต่โอกาศอำนวย
ถามฉัน..แล้วมีความสุขหรือเปล่า?
แน่นอน...ฉันมีความสุข แม้จะไม่ใช่ความสุขอย่างที่เคยฝันไว้
แต่มันก็เกินความคาดหมาย...ที่ใครบางคนเคยคิดไว้
จริงอยู่..ที่ไม่ใช่ชีวิตอย่างที่ฉันต้องการ
แต่ใครจะรู้ในอีกสิบหรือยี่สิบปีข้างหน้าชีวิตของฉันจะเป็นยังไง
หากฉันเดินไปบนเส้นทางแห่งความฝัน จะมีความสุขมากกว่านี้หรือเปล่า
ฉันเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน...แต่วันนี้..ความสุขที่มีอยู่..เพียงพอแล้วสำหรับฉัน
ฉันรู้ ว่าต้องการอะไร...แต่ก็ปล่อยให้เป็นเพียงความคิดชั่ววูบ
ไม่ดิ้นรน ไขว่คว้า...
ไม่สำคัญหรอกว่าความฝันจะเป็นจริงมั้ย
หากความจริงที่มีอยู่...มันดีอยู่แล้ว...
   April 12 thai festivalhappy songkran day!
สวัสดีจ้า...ปีใหม่ไทย
 ถึงวันนี้แล้ว หากไม่กล่าวทักทายด้วยประโยคนี้ ก็คงจะ out ไปนะ
ขนาดชาวต่างชาติยังเอ๋ยทักทายกันด้วยประโยคนี้เลย
สำหรับตัวเราเองก็รู้สึกว่ามีชีวิตชีวาขึ้นด้วย
เมื่อนึกถึงเดือนที่ร้อนที่สุด...เมษายน
 แต่ก็ไม่ได้ร้อนอกร้อนใจอะไรไปกับอากาศที่อบอ้าวเลยสักนิด
เหตุเพราะว่าปีนี้อากาศแปรปรวนมากกว่าทุกปี
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา...พายุลูกใหญ่ได้พัดพาน้ำฝนมาให้ชื่นใจ
พร้อมกับความน่าสะพรึงกลัวของสายฟ้าเช่นกัน
แต่ก็เอาเถอะนะ...อย่างน้อยอากาศก็สดชื่นขึ้น
ถึงแม้จะขมุกขมัวด้วยเมฆฝนบ้าง ให้น่าอึดอัดใจเล่นๆ
ถามว่า...แล้วปีนี้จะไปเล่นน้ำที่ไหนกัน
คำตอบ..คือความว่างเปล่าจ้ะ
เพราะปีนี้...ไม่มีแผนการเดินทางให้กับชีวิต
แต่ยังไง...ก็ขอให้เพื่อนๆ ทุกคนสนุกกับการเล่นสาดน้ำสงกรานต์ละกัน
ยังไงก็อย่าสนุกมากเกินไป จนลืมดูแลสุขภาพตัวเองนะจ้ะ
.......take care"""""""""""""""""""""""""""""""""  April 11 non-spaceหากจะมีคำใดกล่าวอ้างความรู้สึก...คงไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้ดังใจปรารถนา
หากจะมีสิ่งใดชัดแจ้งแจ่มในใจ...คงไม่อาจเลือนลบไปด้วยกาลเวลา
เหตุใดใครบางคน...ยังอดทน...เพื่อสิ่งที่ไม่รู้ว่า....
วินาทีใด...สิ่งที่ตนไขว้คว้าจะหลุดลอยไป
กาลเวลาไม่เคยย้อนกลับ....นั่นคือเรื่องที่เรารับรู้
แต่เหตุใดตนไม่ย้อนดูตัว...อดีต..แม้จะผ่านไปเพียงนาที
หากไม่อาจปฏิเสธได้ว่าไม่ใช่...อดีต
วันนี้และวินาทีต่อไปนี้ต่างหากที่เราควรจะยึดติด
และมองเห็นว่ามีคุณค่า...เปล่าเลย ไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัว
แต่เพื่อความอยู่รอด บนโลกที่ไม่มีอะไรแน่นอนต่างหาก
เพื่อนเอ๋ย...หากจะมีสิ่งใดทำให้เราอ่อนแอและหวาดหวั่น
มันย่อมไม่ใช่อดีตที่ขื่นขม หรือหอมหวานปานน้ำผึ้งดอก
หากแต่เป็นใจตน...ที่จะยอมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
และปล่อยให้ปัจจุบันนั้นเป็นอดีต
เก็บเกี่ยวความหอมหวานรัญจวนใจไว้เป็นกำลังยามอ่อนแรง..
ลิ้มรสความขื่นขมที่แบกรับเป็นทุนสมองให้ต่อสู้วันใหม่
ขอบคุณกาลเวลาเถิด..ที่ทำให้เราสร้างคุณค่าให้ชีวิต
เลิกกริ่งเกรงความรู้สึกของคนอื่น..แม้นจะกระทบจิตใจให้อ่อนไหว
สูดลมหายใจให้เต็มปอด...แล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ
ไม่ต้องเหลียวมองหรอก ว่ามีใครเคียงข้าง
เพราะเรามีเราเสมอ...เมื่อต้องเดินทางไม่ว่าใกล้หรือไกล
"""""""""""""""""""""""""""""
ปลายฝัน""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" my dear when i look at me,i see vision of the past
and the way things should have been.
when i look at you,i see vision of tomorrow
and the way things might yet be.
March 28 happy tripสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวกับเพื่อนที่สนิทมาก
สนุกและ happy มาก
จริงๆ แล้ว ช่วงปีที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปเที่ยวมาหลายที่
แต่ไม่เคยคิดจะเก็บรายละเอียดความรู้สึกอะไรมากไปกว่า
การได้ผ่อนคลายหลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาหลายปี
ไม่ได้มองโลกภายนอกเลยว่า เปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน
ไม่เคยคิดเล่นหรือแชท ทั้งที่คอมวางอยู่ตรงหน้า
เพราะคิดว่ามันไร้สาระและมีแต่ความหลอกหลวง
แต่ก็มีคนเตือนสติว่า จะคิดมากไปทำไม
เราก็แค่หาความรู้ สาระ และความบันเทิงใส่ใจก็พอ
เรื่องอื่นเป็นแค่ปัจจัยภายนอกที่เราจะรับหรือไม่ ขึ้นอยู่ที่เรา
ก็จริง...ของเขา
และคนที่เราเปิดใจต้อนรับ ก็มีแต่เพื่อนเก่าและคนรู้จัก
.............ไม่เห็นเป็นไร.............
เพื่อนใหม่.....สักวันก็คงสนิทใจจนกลายเป็นเพื่อนเก่าได้  |
|
|
